29 januari 2012

Dickens: verandering

Zo nu en dan zette Charles Dickens (1812-1870) zijn doorgaans toch al pittige stijl tijdelijk in een hogere versnelling. Dan kwam er zoiets:
Change begets change. Nothing propagates so fast. If a man habituated to a narrow circle of cares and pleas­ures, out of which he seldom travels, step be­yond it, though for never so brief a space, his de­par­ture from the monotonous scene on which he has been an actor of importance, would seem to be the sig­nal for instant confusion. As if, in the gap he had left, the wedge of change were driven to the head, rend­ing what was a solid mass to fragments, things ce­ment­ed and held to­geth­er by the usages of years, burst asunder in as many weeks. The mine which Time has slowly dug be­neath familiar ob­jects is sprung in an instant; and what was rock be­fore be­comes but sand and dust.

Verandering baart verandering. Niets plant zich snel­­ler voort. Verlaat een man – al is het maar voor even – de vaste, nau­we kring van zorgen en ge­noe­gens waar hij maar zelden buiten treedt, dan lijkt zijn af­scheid van het saai toneel waar hij een speler van formaat was, het sein tot plotseling tumult. Als­of in de leem­te die hij achterlaat de wig van de ver­an­de­ring tot aan de kop werd ingeramd, waar­door een hech­t geheel aan stukken werd gereten, zo bar­sten din­gen – door jarenlange sleur verbonden en bij­een­ge­hou­den – in weken slechts uiteen. Ver­trouw­de za­ken, door de tijd ge­sta­dig ondermijnd, gaan met een klap de lucht in; en wat eens rots was, wordt tot zand en stof.
(Charles Dickens, Martin Chuzzlewit (1843-1844), hst. 18; vertaling J.E., 2000/2012.)

1 opmerking:

  1. That's poetry.
    Meer po√ętisch neergezet op de pagina zou het zeker in het oog springen als een gedicht, misschien niet als dichtvorm van Dickons' tijd, maar voor vandaag, en voor de verandering, toch weer wel.

    BeantwoordenVerwijderen